ANTONI KAMIEŃSKI

Pierwszym wojewodą łódzkim był Antoni Kamieński. Funkcję objął 19 listopada 1919 roku. Wziął na siebie bardzo trudne zadanie, jakim była organizacja Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi i starostw powiatowych. Poradził sobie z nim znakomicie, bowiem był obdarzony dużym talentem organizacyjnym. Ze swojej funkcji odszedł z początkiem marca 1922 roku, zostając ministrem spraw wewnętrznych. Ta decyzja okazała się jednak niefortunna. W czasie jego kadencji na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wybrano Gabriela Narutowicza, co doprowadziło w stolicy do rozruchów środowisk przeciwnych nowej głowie państwa. Eskalowała przemoc, którą Kamieńskiemu było trudno powstrzymać. Józef Piłsudski oskarżał go o nieudolność, dlatego Kamieński musiał złożyć urząd 11 grudnia 1922 roku. Próbował wrócić na dawną posadę w Łodzi. Po wydarzeniach grudniowych utracił zaufanie wśród osób na szczytach władzy, dlatego również ta droga była dla niego zamknięta.
PAWEŁ GARAPICH

Paweł Garapich za kadencji Kamieńskiego był wicewojewodą i jego prawą ręką. Odegrał dużą rolę w budowie struktur urzędowych, dlatego po odejściu zwierzchnika był jego naturalnym następcą. Trzy tygodnie po rezygnacji Kamieńskiego, Garapich został mianowany na jego miejsce. Wojewodą łódzkim był krótko i to w dwóch podejściach: w latach 1922- 1923 i przez drugą połowę 1924 roku. Rządowi polskiemu bowiem bardziej potrzebny był na wschodzie kraju, był wicewojewodą stanisławskim i wojewodą lwowskim.

MARIAN REMBOWSKI

Marian Rembowski związany był z Łódzkiem więzami rodzinnymi. Urodził się bowiem w Nowej Wsi w powiecie sieradzkim. Wojewodą był w latach 1923-1924. Gdy w Warszawie zdecydowano o jego przeniesieniu na ten sam urząd do Białegostoku, wywołało to oburzenie wśród łodzian. Rembowski bowiem skutecznie pełnił swoją rolę w czasach hiperinflacji i potrafił rozmawiać ze związkami zawodowymi.

LUDWIK DAROWSKI

Odejście Rembowskiego spowodowało wybuch niepokojów społecznych, związanych m.in z pogarszającą się sytuacją przemysłu włókienniczego. Premier postanowił desygnować na wojewodę Ludwika Darowskiego. Wcześniej Darowski objął urząd ministra spraw wewnętrznych po Antonim Kamieńskim i twardą ręką rozprawił się z obozem endecji w gorącym okresie prezydentury i śmierci Gabriela Narutowicza. Był także skutecznym mediatorem, dlatego udało mu się ugasić konflikty palące region łódzki. W czasie jego urzędowania miał miejsce przewrót majowy, w którym opowiedział się po stronie rządowej. Po krótkim internowaniu wrócił do swojego gabinetu, jednak protesty Polskiego Stronnictwa Ludowego przyniosły kres jego obecności w Urzędzie Wojewódzkim w Łodzi.

ANTONI REMISZEWSKI I WŁADYSŁAW MECH


Antoni Remiszewski

O Antonim Remiszewskim wystarczy tylko wspomnieć: wojewodą łódzkim był od 14 do 19 maja 1926 roku, w okresie internowania Darowskiego, podobnie jak następny wojewoda Władysław Mech. Rządził UW tylko 2 dni dłużej od Remiszewskiego.

WŁADYSŁAW JASZCZOŁT

Po tych dwóch niezwykle krótkich kadencjach, w zmienionej rzeczywistości politycznej wojewodą został Władysław Jaszczołt. Ze wszystkich opisywanych tu urzędników rządził najdłużej: od 12 lipca 1926 roku do 5 marca 1933 roku. Na początku zadanie Jaszczołta było jasne: uspokojenie nastrojów w Łódzkim po zamachu majowym. Po drugie, ze struktur podległych mu jednostek miał usunąć osoby, będące przeciwnikami obozu sanacyjnego. Wiązało się to z reorganizacją Urzędu Wojewódzkiego. Tworzył w w regionie łódzkim struktury Bezpartyjengo Bloku Współpracy z Rządem. Praca Jaszczołta miała też drugą stronę medalu. Jego kadencja przypadała na okres Wielkiego Kryzysu. Jaszczołt zaangażował się w działalność pomocy potrzebującym i realizacji programów walki z bezrobociem.

ALEKSANDER HAUKE – NOWAK

Kolejnym był Aleksander Hauke – Nowak. Nominację dostał ostatniego dnia stycznia 1933 roku i wojewodą był niewiele ponad 5 lat. Walczył zmniejszenie skutków kryzysu gospodarczego w województwie. Działał także na płaszczyźnie Public Relations – chciał zmienić wizerunek stolicy województwa w opinii środowisk rządzących krajem.Jego wizją była budowa “Wielkiej Łódzi”. Pracownicy Urzędu Wojewódzkiego mnie wspominali go dobrze. Jako zawodowy oficer wprowadził w podległym sobie urzędzie wręcz wojskowy dryl.

HENRYK JÓZEWSKI

Ostatnim wojewodą przed wybuchem wojny był Henryk Józewski. W odróżnieniu od poprzednika nieszczególnie interesował go rozwój Łodzi. Stawiał na kulturę i sprawy związane z wsią. Pomimo to, Józewski jako jedyny został upamiętniony w stolicy regionu. Ma swój pasaż przy ulicy Piotrkowskiej.

Łukasz Śwituniak

Show Buttons
Hide Buttons

Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego © 2019

100lat.lodzkie.pl